جلد 13، شماره 63 - ( جلد 13، شماره 63، آذر و دی 1403 )
جلد 13 شماره 63 صفحات 376-357 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Zahedi Moghaddam L, Khorgami A, Rafiee M. The effect of planting date, nitrogen biofertilizer and weeding on the morphophysiological and biochemical characteristics of wheat
(Triticum aestivum L.) in dryland conditions. , jispp. 2024; 13 (63) : 21
URL: http://jispp.iut.ac.ir/article-1-2003-fa.html
URL: http://jispp.iut.ac.ir/article-1-2003-fa.html
زاهدی مقدم لادن، خورگامی علی، رفیعی مسعود. اثر تاریخ کاشت، کود زیستی نیتروژن و وجین علفهای هرز بر ویژگیهای مورفوفیزیولوژیک گندم (.Triticum aestivum L) در شرایط دیم. ، فرآیند و کارکرد گیاهی. 1403; 13 (63) :357-376
لادن زاهدی مقدم1 
، علی خورگامی*2 ، مسعود رفیعی3
، علی خورگامی*2 ، مسعود رفیعی3
1- گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد خرمآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرمآباد، ایران
2- گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد خرمآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرمآباد، ایران ،ali_khorgamy@yahoo.com
3- بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی لرستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، خرم آباد، ایران
2- گروه زراعت و اصلاح نباتات، واحد خرمآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرمآباد، ایران ،
3- بخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی لرستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، خرم آباد، ایران
چکیده: (1681 مشاهده)
تاریخ کاشت، کود زیستی نیتروژن و کنترل علفهای هرز میتوانند سه عامل مؤثر بر ویژگیهای بیوشیمیایی گندم در شرایط دیم باشند که در آزمایشی بهصورت اسپلیت- فاکتوریل با چهار تکرار روی رقم کوهدشت در ایستگاه تحقیقاتی کمالوند خرمآباد در دو سال زراعی
96-1395 و 97-1396 مورد بررسی قرار گرفت. عامل تاریخ کاشت (15 آبان و 30 آذر) در کرتهای اصلی و عامل کود زیستی (شاهد، اوره، زیستی نیتروژندار و تلفیقی) و عامل علفهرز (وجین و تداخل) بهصورت فاکتوریل در کرتهای فرعی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مقدار فسفر و پتاسیم اندام هوایی و پتاسیم دانه در تاریخ کاشت اول بهطور معنیداری بیشتر از تاریخ کاشت دوم بود، اما مقدار پرولین و نشاسته دانه در تاریخ کاشت دوم فزونی یافت. در میان سطوح کودی، بیشترین مقدار پراکسیداز و نشاسته دانه از عدم کاربرد کود و بیشترین مقدار نیتروژن دانه از کاربرد کود تلفیقی مشاهده شد. مقدار فعالیت آنزیم پراکسیداز، فسفر دانه و نشاسته دانه در تیمار تداخل به طور معنیداری بیشتر از تیمار وجین بود، اما بالعکس، مقدار روی اندام هوایی، روی دانه و پروتئین دانه در تیمار وجین بیشتر از تیمار تداخل بود. بیشترین مقدار پروتئین دانه از تاریخ کاشت اول با کاربرد کود تلفیقی و شیمیایی (بهترتیب 84/12 و 73/12 درصد) و کمترین آن از تاریخ کاشت دوم و عدم کاربرد کود و کاربرد کود شیمیایی (83/10 و 85/10 درصد) مشاهده شد. بیشترین مقدار کلروفیلهای a، b و کل (بهترتیب 51/5، 48/4 و 0/10 میلیگرم بر گرم وزن تازه) و فسفر اندام هوایی (49/0 درصد) از کاربرد کود تلفیقی و وجین، بیشترین مقدار پرولین و پتاسیم اندام هوایی از عدم کاربرد کود و وجین (بهترتیب 3/8 میلیگرم بر کیلوگرم و 96/2 درصد) و بیشترین مقدار پتاسیم دانه از کاربرد کود تلفیقی و تداخل (55/0 میلیگرم بر کیلوگرم) مشاهده شد. در تاریخ کاشت اول بیشترین نیتروژن اندام هوایی از کاربرد کود تلفیقی و وجین (32/2 درصد) و بیشترین مقدار آهن دانه از کاربرد خالص یا تلفیقی کود زیستی و وجین (96/72 میلیگرم بر کیلوگرم) مشاهده شد؛ اما در تاریخ کاشت دوم بیشترین نیتروژن اندام هوایی از کاربرد کود تلفیقی و وجین (91/2 درصد) و بیشترین مقدار آهن دانه از کاربرد کود زیستی و وجین یا تداخل (5/63 میلیگرم بر کیلوگرم) مشاهده شد.
96-1395 و 97-1396 مورد بررسی قرار گرفت. عامل تاریخ کاشت (15 آبان و 30 آذر) در کرتهای اصلی و عامل کود زیستی (شاهد، اوره، زیستی نیتروژندار و تلفیقی) و عامل علفهرز (وجین و تداخل) بهصورت فاکتوریل در کرتهای فرعی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مقدار فسفر و پتاسیم اندام هوایی و پتاسیم دانه در تاریخ کاشت اول بهطور معنیداری بیشتر از تاریخ کاشت دوم بود، اما مقدار پرولین و نشاسته دانه در تاریخ کاشت دوم فزونی یافت. در میان سطوح کودی، بیشترین مقدار پراکسیداز و نشاسته دانه از عدم کاربرد کود و بیشترین مقدار نیتروژن دانه از کاربرد کود تلفیقی مشاهده شد. مقدار فعالیت آنزیم پراکسیداز، فسفر دانه و نشاسته دانه در تیمار تداخل به طور معنیداری بیشتر از تیمار وجین بود، اما بالعکس، مقدار روی اندام هوایی، روی دانه و پروتئین دانه در تیمار وجین بیشتر از تیمار تداخل بود. بیشترین مقدار پروتئین دانه از تاریخ کاشت اول با کاربرد کود تلفیقی و شیمیایی (بهترتیب 84/12 و 73/12 درصد) و کمترین آن از تاریخ کاشت دوم و عدم کاربرد کود و کاربرد کود شیمیایی (83/10 و 85/10 درصد) مشاهده شد. بیشترین مقدار کلروفیلهای a، b و کل (بهترتیب 51/5، 48/4 و 0/10 میلیگرم بر گرم وزن تازه) و فسفر اندام هوایی (49/0 درصد) از کاربرد کود تلفیقی و وجین، بیشترین مقدار پرولین و پتاسیم اندام هوایی از عدم کاربرد کود و وجین (بهترتیب 3/8 میلیگرم بر کیلوگرم و 96/2 درصد) و بیشترین مقدار پتاسیم دانه از کاربرد کود تلفیقی و تداخل (55/0 میلیگرم بر کیلوگرم) مشاهده شد. در تاریخ کاشت اول بیشترین نیتروژن اندام هوایی از کاربرد کود تلفیقی و وجین (32/2 درصد) و بیشترین مقدار آهن دانه از کاربرد خالص یا تلفیقی کود زیستی و وجین (96/72 میلیگرم بر کیلوگرم) مشاهده شد؛ اما در تاریخ کاشت دوم بیشترین نیتروژن اندام هوایی از کاربرد کود تلفیقی و وجین (91/2 درصد) و بیشترین مقدار آهن دانه از کاربرد کود زیستی و وجین یا تداخل (5/63 میلیگرم بر کیلوگرم) مشاهده شد.
شماره‌ی مقاله: 21
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
سایر موارد
دریافت: 1402/9/22 | پذیرش: 1402/12/14 | انتشار: 1403/10/4
دریافت: 1402/9/22 | پذیرش: 1402/12/14 | انتشار: 1403/10/4
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 | این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
